Vrachtwagenchauffeur Willem reed al veertien jaar voor hetzelfde bedrijf. Soms gebeurde het dat hij met een lading reed, waarvan hij niet zeker wist of de lading wel klopte met de vrachtbrief. Zo ook een keer, begin juni 2003, toen hij met de vrachtwagen op weg was van Frankrijk naar Engeland. In Nederland haalde hij op het laatste moment nog een extra lading op, er kon niet meer gecontroleerd worden of de vrachtbrief klopte met de lading. In Calais, in Frankrijk, wilde hij de oversteek maken naar Engeland.

Hij vertelt:

In Calais aangekomen kreeg ik de opdracht door de scan te gaan die röntgenfoto's maakt van de auto en de lading. Daar bleek dat in de laatste 2 kisten, waarin volgens de vrachtbrieven computeronderdelen moesten zitten, '225 kg hasj' zat. Dat is natuurlijk ten strengste verboden en ik schok me rot! Ik moest de auto in een loods rijden, en ik werd meteen in de boeien geslagen. De cabine werd volledig overhoop gehaald, dit alles begon om 10 uur 's avonds. Vervolgens ben ik de hele nacht ondervraagd tot 6 uur de volgende ochtend. De trekker en oplegger werden in beslag genomen en ik moest proberen te slapen op een betonnen bed zonder matras. 's Middags werd ik overgebracht naar een politiebureau. Ik moest meteen 200 euro betalen voor eventuele kosten. Bijna niemand sprak er Engels. Daarna werd ik weer de hele middag en avond ondervraagd, dit keer met tolk, want ook de politie sprak geen Engels.

De volgende dag werd ik weer door iemand anders ondervraagd, daarna gingen we naar de rechtbank. Ik kreeg een Franse advocaat, hij zou mij een keer bezoeken om de zaak door te spreken. De rechtzitting is 30 juni, dus ik moet er 3 weken op wachten. Ondertussen word ik behandeld als een zware crimineel, maar ik ben gewoon onschuldig, ik had er niets mee te maken! Ik werd naar een gevangenis overgebracht, daar moest ik al mijn persoonlijke bezittingen inleveren. Ik mocht alleen m'n eigen kleren meenemen. Na een paar dagen kreeg ik bezoek van een medewerker van de Nederlandse ambassade. Het was fijn om weer eens een Nederlander te spreken, maar hij kon me niet echt helpen. Hij kon alleen maar vertellen wat me te wachten stond. Als ik problemen had, kon ik ook contact met ze opnemen.

De cel

Hier zit ik in een cel van 3 bij 6 meter, samen met een donkere Fransman. Best een toffe gozer, maar hij spreekt alleen Frans, en ik niet. Eigenlijk is de cel voor één persoon bedoeld, maar vanwege cellentekort delen we 'm met z'n tweeën. We hebben een tv met alleen Franse zenders, waar ik wel voor moet betalen. Samen delen we één wc. De douches delen we met 20 man van alle nationaliteiten, dus je kan je wel indenken hoe die eruit zien. De douches ook vaak ijskoud.
Twee keer per dag krijgen we eten. Niet het Franse eten wat ik gewend ben, maar ik moet het er maar mee doen. Ik krijg alleen maar water te drinken, en 1 keer per dag koffie.
Vanmorgen ben ik naar de dokter geweest voor een uitgebreide test van de longen, ogen en aids enz.

Er is niemand die Engels spreekt

Hier is trouwens niemand die Engels spreekt, dat maakt het leven wel extra moeilijk.
's Ochtends tussen 10.00 uur en 11.00 uur en 's middags tussen 15.00 uur en 16.00 uur worden we gelucht op een binnenplaats. De binnenplaats is bezaaid met plastic bakken, zakken en andere rotzooi, blijkbaar neemt niemand ooit de moeite om dingen in de prullenbak te gooien. Nu moeten we er met z'n allen doorheen lopen.
Je mag hier wel brieven schrijven, ik zou het fijn vinden om vaak post van iedereen te krijgen, want ik zit de hele dag maar te niksen en voel me soms erg eenzaam. Telefoneren naar hier en ik naar Nederland is absoluut niet toegestaan. Ik mis mijn familie, mijn huis en al mijn vrienden heel erg.

De rechter en hoger beroep

Eind juni 2003 kwam de zaak van Willem voor de rechter in Frankrijk. Gelukkig is hij daar vrijgesproken en kon hij terug naar Nederland. Het openbaar ministerie is in Frankrijk echter in hoger beroep gegaan, toen Willem alweer in Nederland was. Daar is hij alsnog schuldig bevonden. Hij is veroordeeld tot twee jaar cel en een douaneboete van € 327.000,-.

Willem is nu nog in Nederland, maar kan ieder moment worden uitgeleverd aan de Franse regering. Hoger beroep is nu niet meer mogelijk. Gratie zou de enige uitkomst zijn, maar gratie wordt zelden verleend.